De wijngaardslak is een relatief grote soort die een grijsbruine lichaamskleur heeft, het huisje is lichtbruin van kleur met lichtere strepen.  Het lichaam van een kruipende slak kan een lengte bereiken tot 12 centimeter en het huisje is 3,5 tot 5 cm groot. De biologie en levenswijze van de wijngaardslak is in vergelijking met andere slakken goed bestudeerd en over de soort is veel bekend.  Al in 1912 werd door Johannes Meisenheimer een omvangrijke beschrijving van de wijngaardslak gepubliceerd die de anatomie en werking van de verschillende organen en weefsels tot in detail beschrijft.

De wijngaardslak komt oorspronkelijk voor in zuidelijk en centraal Europa maar is door menselijk handelen over verschillende werelddelen verspreid. De soort komt ook in België en Nederland voor en is in beide landen de grootste landslak maar is hier erg zeldzaam. Verder naar het zuiden en oosten komt de soort in Europa meer algemeen voor. De wijngaardslak is een bewoner van warme streken en komt voor in kalkrijke gebieden die voorzien zijn van vegetatie maar niet te dicht begroeid zijn.

De slak is herbivoor en leeft van verschillende soorten planten, waarvan uiteenlopende plantendelen worden gegeten. De slak zelf wordt gegeten door verschillende natuurlijke vijanden en heeft daarnaast te vrezen van de mens. De wijngaardslak is één van de eetbare soorten slakken en wordt beschouwd als een delicatesse in met name de Franse keuken.

Nikon D300s / 105 mm 2.8 / 1/160 second / ƒ/8 / 200 iso,

foto: Jan Duker

180MM Macro/F3.5, diafragma F16, sluitertijd 1/6 s, vanaf statief.

De hoeden van de honingzwam zijn van boven en van heel dichtbij gefotografeerd. Door de rest van de zwammen niet in het beeld op te nemen, wordt de nadruk juist gelegd op de ronde vormen en de mooie kleuren van de hoeden van de zwammen.

foto: Jan Duker

17-35MM/F2.8, diafragma F4.5, sluitertijd 1/60 s.

In de afbeelding van de dode boom ligt de nadruk op de structuur van de gebogen verticale lijnen in het hout. Door het hele beeld hier mee te vullen wordt de aandacht van de kijker naar het verticale lijnenspel getrokken. Door het gat in de boom in het beeld op te nemen, wordt het lijnenspel enigszins onderbroken, wat meer afwisseling in het beeld brengt.

foto: Jan Duker

28-70MM/F2.8, diafragma F8.0, sluitertijd 1/250 s.

Aan het beeld van de steen in het stromende water is een extra dimensie toegevoegd door een hele lange sluitertijd te gebruiken. Het snelstromende water wordt door de beweging op deze manier melkachtig wit en leidt tot een mooie structuur in het beeld. Om dit effect te krijgen mag de sluitertijd over het algemeen niet korter zijn dan 1/25 seconde. Hoe langer de sluitertijd, hoe waziger en witter het water er uit gaat zien.

foto: Jan Duker

80-200MM/F2.8, diafragma F25, sluitertijd 0,5 s.

Gebruik je een spiegelreflex, dan kun je, afhankelijk van je onderwerp, alle lenzen inzetten die je hebt. Een groothoek als je bijvoorbeeld de structuur van de wolken in de lucht in beeld wilt brengen, tot een zeer lange telelens om een klein onderdeel uit een weids landschap te selecteren. Wil je echt dicht op je onderwerp kruipen, dan is een macro-objectief aan te bevelen.

Jan Duker | 18-5-2010

Bron www.fotografie.nl

5 practical suggestions that may help you

Bekijk hier het artikel

The Chinese Mexican standoff… a 21st century phenomenon

… Research published earlier this year has suggested that there are an estimated 3.5 billion cameras currently in use across the globe.

The reality of this mind blowing statistic will be all too familiar to those of you that travel and take photographs, inevitably meaning that in the prettier and more interesting parts of our planet, if you decide to point your camera at something you will more than likely be sharing your vision with at least one other digital sensor.

This sparrow-sized bird has the typical short-tailed, large-headed kingfisher profile; it has blue upperparts, orange underparts and a long bill. It feeds mainly on fish, caught by diving, and has special visual adaptions to enable it to see prey under water. The glossy white eggs are laid in a nest at the end of a burrow in a riverbank.

The red fox originated from smaller-sized ancestors from Eurasia during the Middle Villafranchian period, and colonised North America shortly after the Wisconsian glaciation. Among the true foxes, the red fox represents a more progressive form in the direction of carnivory. Apart from its large size, the red fox is distinguished from other fox species by its ability to adapt quickly to new environments and, unlike most of its cousins, is not listed as Endangered anywhere. Despite its name, the species often produces individuals with abnormal colourings, including albinos and melanists. Forty-five subspecies are currently recognised, which are divided into two categories: the large northern foxes, and the small, primitive southern foxes of Asia and the Middle East.

Red foxes are social animals, whose groups are led by a mated pair which monopolises breeding. Subordinates within a group are typically the young of the mated pair, who remain with their parents to assist in caring for new kits. The species primarily feeds on small rodents, though it may also target leporids, game birds, reptiles, invertebratesand young ungulates. Fruit and vegetable matter is also eaten on occasion. Although the red fox tends to displace or even kill its smaller cousins, it is nonetheless vulnerable to attack from larger predators such as wolves, coyotes, golden jackals and medium and large felines.

• Rainette verte (French)
• Laubfrosch (German)
• Ranita de San Antonio (Spanish)
• Obyknovennaya kvaksha (Russian)
• Brotăcel (Romanian)

H. arborea are small tree frogs. Males range from 1.3-1.8 in (32-43 mm) in length, and females range from 1.6-2.0 in (40-50 mm) in length. They are slender with long legs. Their dorsal skin is smooth, while their ventral skin is granular. Their dorsal skin can be green, gray, or tan depending on the temperature, humidity, or their mood. Their ventral skin is a whitish color, and the dorsal and ventral skin is separated by a dark brown lateral stripe that goes from the eyes to the groin. Females have a white throat, while males have a golden brown throat with large (folded) vocal sacs. The head of H. arborea is rounded, the lip drops strongly, the pupil has the shape of a horizontal ellipse and the eardrum is clearly recognizable. Also, the discs on the frog’s toes, which it uses to climb trees and hedges, is a characteristic feature of H. arborea . Also, like other frogs, the hind legs are much larger and stronger than the fore legs, enabling the frog to jump rapidly.

Bron: droomplekken.nl

www.nickbrandt.com

9 december 2010 – Hij is één van de meest bediscussieerde fotografen ter wereld. De Engelsman Nick Brandt bewerkt zijn foto’s, een beetje. Waardoor kunst en realisme elkaar ontmoeten. Een portret van een ongekend populaire ‘plaatjesschieter’.

Brandt is geen standaardfotograaf. Hij studeerde filmwetenschappen en door zijn andere manier van kijken mocht hij onder meer muziekclips van Michael Jackson (Earth Song, Stranger in Moscow en Cry) produceren voor de inmiddels overleden popstar. Hij reisde voor de opnames van ‘Earth Song’ in 1995 in Tanzania en was verkocht. Sindsdien werkt hij alleen nog maar in Afrika, zijn favoriete continent.

Hij begon het natuurschoon om hem heen te filmen, maar was niet tevreden over het resultaat. Dus pakte hij net als veel toeristen een fotocamera en begon de dieren te ‘schieten’. Maar Brandt gebruikt geen gewone: een Pentax 67II met slechts twee vaste lenzen. En gebruikt ouderwetse filmrolletjes, die hij omzet in zwart/wit negatieven en vervolgens bewerkt in Photoshop. Waar hij zowel om vervloekt als bejubeld wordt. Oordeel zelf.

Wie naar Brandt zijn foto’s kijkt, moet enige dingen opvallen. Ze zijn bijna allemaal in zwart/wit, met een sterke contrastwerking. De schaduwen, die vaak een foto erg beïnvloeden, zijn bijna helemaal weg. En hij zet zijn onderwerp graag apart, zodat deze extra wordt benadrukt. De luchten en achtergronden zijn vaak zwaar aangezet. Sommige foto’s lijken nep, maar de situatie is volgens Brandt altijd echt. Terwijl critici klagen over het missende realisme, slaan Brandt zijn foto’s erg aan bij het publiek. Oordeel zelf.

Zoals veel natuurfotografen geeft Brandt ook boeken uit. Maar geen doorsnee salontafelvullers. Hij noemt het zelf een ‘indringende trilogie’. Inmiddels zijn twee succesvolle boeken gepubliceerd. Zijn eerste ‘On This Earth’ verscheen in 2005 en bevat 66 foto’s die tussen 2000 en 2004 zijn genomen. Brandt lijkt de ongekende rijkdom van Afrika zien in zijn foto’s.

De opvolger, ‘A Shadow Falls’ volgde in 2009. Daarin staan 58 foto’s, die tussen 2005 en 2008 zijn genomen. De toon in het boek is anders. In het begin is alles nog zoals in het eerste boek, maar verderop zijn steeds minder dieren te zien. Ook de diverse dode bomen en droogstaande rivieren vallen op.

Daarnaast heeft hij in september van dit jaar een natuurorganisatie opgericht: Big Life Foundation. Op de website kun je onder meer zien wat er met de dieren is gebeurd nadat hij ze heeft gefotografeerd. Daar word je niet blij van. Ook kun je lezen welke anti-stroperij acties hij heeft opgezet.

De fotograaf is momenteel bezig aan het derde en laatste boek van zijn reis door Afrika. De titel is nog niet bekend, de inhoud ook niet. De uitgave staat gepland voor 2013. Volgens velen zal Brandt daarin extreem treffend de teloorgang van Afrika op ons netvlies branden.

Gefilmd in HD met de Nikon D300s